Leerlingervaringen

Ervaring Mark Linthout


Toen ik bij verkeersschool Wolf terecht kwam had ik al meerdere keren examen gedaan. Aangezien ik reed als een dweil tijdens die examens, ben ik behoorlijk hard gezakt, en dat motiveert niet echt om door te gaan. Toch heb ik besloten het nog één keer te proberen. Ditmaal in Enschede. Ik had daar 8 jaar gewoond, dus ik achtte mijn kansen een stuk groter, omdat ik de stad al kende. Na wat zoekwerk, en wat uitzonderlijk onbeleefde rijschooleigenaren aan de telefoon te hebben gehad, kwam ik aan het einde van de lijst deze Verkeersschool Wolf tegen. Het eerste dat mij opviel was de huisstijl. Een correcte en verzorgde uitstraling. Precies wat er miste bij de anderen. Dit zette zich voort in al het contact en dat beviel me al direct. Na een telefoontje en wat agenda-geblader hebben we een afspraak gemaakt. En tijdens de eerste rijles kwam natuurlijk voorbij dat ik al 3 keer gezakt was. Drie keer zakken terwijl je best kunt rijden is vreemd, en naar mijn idee lag het dan ook niet aan mijn rijvaardigheden, maar eerder aan mijn allergische reactie op examinatoren en de examensituatie. (Dat heet dan examenvrees, maar ik zou het eerder examen-moordlust willen noemen.) Nadat ik zo wat zaken uit had gelegd, begon Ronald al te popelen om mij twee boekjes over examenvrees te geven. Hij had al meer ervaring met leerlingen die er last van hadden. Dat heeft mij op meerdere manieren geholpen. Allereerst is het erg prettig dat de stress niet verhoogd wordt. De situatie wordt niet gebagatelliseerd, maar ook niet overdreven zwaar genomen. Een zakelijke en eerlijke kijk op je rijvaardigheden. Als je het niet kan, dan wordt er een extra les ingepland. Dat was ook bij mij het geval, en ik durf met zekerheid te zeggen dat ware dat niet gebeurd, ik het niet gehaald had. Dan is het erg fijn dat er materiaal beschikbaar is dat je zelf kunt lezen om een inzicht te krijgen in wat er bij jou zelf precies mis gaat. Het erkennen van het probleem is één, maar er wat aan doen is soms wat lastiger. Mij heeft het zeker geholpen om ervaringen van anderen te lezen. Ik heb me rot gelachen over wat er al niet mis kan gaan als je zenuwachtig bent. Het zou grappig zijn als het niet zo vernederend en pijnlijk is. Ik reed echt als een bejaarde die zijn bril was vergeten. Ik zou mij zelf ook geen rijbewijs geven als ik alleen de examens als indicatie zou nemen. Maar vreemd genoeg was de sfeer in de auto ditmaal wat meer ontspannen. Meneer Wolf hielp daarin zeker mee, omdat hij het gesprek met de examinator redelijk ontspannen hield. Wat namelijk bijzonder slecht werkt is als je het idee hebt dat er twee paar ogen in je nek aan het boren zijn. Het is allemaal je persoonlijke ervaring die het verschil maakt. De examinator ziet nog net zo veel, maar jij zelf hebt niet langer het gevoel dat je het centrum van de wereld bent. Het is een bevrijdend gevoel om je te bedenken dat niemand het belangrijk vindt dat je rijexamen doet. Niemand interesseert het of je zakt of slaagt. (Vooruit, je moeder misschien, maar voor de rest niemand.) Dus al met al denk ik dat ik zonder Meneer Wolf nooit geslaagd zou kunnen zijn. Ook al is het basispsychologie, het maakt het onderscheid tussen je leven lang met twee rondborstige blonde dames in een rode sportwagen langs het strand rijden of aan heroïne verslaafd raken en in de goot terecht komen. Nou ja, dat nu ook weer niet, maar je hele leven lopen is ook maar niks!


Share our website